1. sing disalametkeun ku Allah dugi ka mulih deui
2. nyuhunkeun dipaparinan kasehatan, sehat lahiriyahna batininiyahna
3. mugia Allah swt ngalangkungan doa sadayana, mugia sing dipaparin kakiatan dina ngalaksanakeun ibadah haji sareng umroh anu sampurna.

Sakitu panyuhun ti sadayana. Atas nami ieu sohibul makosid, ieu calon tamu Allah ngahaturkeun rebu nuhun laksa ketika bingahan, bingah nu taya hinggana, muga doa anu nembe diikrarkeun sing diijabah ku Allah swt.
Anu terakhir, sakali deui hapunten anu kasuhun, hatur nuhun ka sadayana, anging Allah swt anu bakal ngawales kasaean para wargi sadaya.
Muga2 ieu riungan sing ageung hikmah sareng barokahna, khusus ka calon tamu Allah, umum ka urang sadaya. Amin.

Bulan ngaringkang ti beulah wetan, nepungan angkrek pulas bungur nu mangkak lebah juru pakarangan. Aya wanoja dina korsi, handapeun kiceup bentang, handapeun langit anu bangun nabeuh gending nyinglar ulas-ulas mega. Handapeun lenglang nu ngahaleuang. Wanoja ngaderes angin nyecep. Nyeuseup nu lawung. Cahaya jeung sambuang. Kalimah bulan mugurkeun ngungun angkrek bungur, pulas nu ngadadak ngawihkeun dalingding tembang kasmaran lebah peuting katiga.

Wanoja ngarasakeun aya nu milu mangkak lebah jero dadana. Najan teu surti kana basa nu keur lumangsung harita. Rea ungkara jeung wirahma nu teu mibanda sora. Aya nu sosonoan. Silih hontal. Ngahontal rohang-rohang simpe lebah hatena. Aya nu usik jadi igel lebah urat-urat getihna. Ah, mun manehna geus cunduk meureun bakal rea kalimah ngarongheap nepikeun harti saban nu usik. Wanoja gumerentes sorangan.

Wanoja ngarenghap. Namperkeun renghap bulan, renghap angkrek. Nyorangan.

Sinta. Wanoja tea. Buukna nu galing laun katebak angin, lir daun sapakarangan. Siga gugupay. Gugupay ka nu rek jol nedunan jangji anu kungsi kalisankeun. Kitu pisan. Nyorangan di pakarangan. Nganti nu lawas miang. Miang mawa mangpirang harepan, neundeun katineung anu laun-laun rosa jadi kahariwang. Nganti Manehna. Manehna anu nu baris mulang tengah taun ayeuna. Saukur saregang kalimah, anu lima taun katukang dipasrahkeun ku manehna, anu ngagariskeun jirim wanci nu kudu dianti. Sinta nganti pinasti. Peuting ieu. Tina menit kana menit. Moal boa saban detikna oge. Tina detik kana detikna asa anggang. Ngangkleung. Lir meuntasan sagara anu motah.

Sinta ngusap pangdiukan kosong gigireunana. Dina korsi ieu pisan. Korsi anu diajangkeun duaneun. Sinta jeung Manehna salawasna mulan mun pareng bulan purnama. Madungdengkeun kasakten cahaya anu tohaga ngaruntuhkeun wewesen mongkleng. Kalan-kalan ngararampa gumiwang langit, mapandekeun jeung ngemprayna dada sewang-sewang.

Mulang. Mulang. Mulang kana panineungan. Hiji peuting nu sejen. Peuting katiga nu sejen. Lima taun katukang. Nya harita pisan manehna neuteup ku teuteup anu lian ti sasari. Teuteup anu sejen. Anteb. Museur. Tapi geuning kalah ngalahirkeun kelemeng leuweung keueung. Tangkal-tangkal anu rarembet dak dumadak ngolebat jeung halimunna anu mupus saban rarambu, mupus saban jalan. Sakedapan purnama gumeleter. Cahaya paregat tuluy muguran jadi sirung di manana, ngungun pulas bungur.

Mimitina tina korsi. Teuteup eta kiwari bet asa ningker sabudeureun. Jadi teuteup anu leuwih sejen dina implengan. Aheng. Asa nyalingker dina pucuk tihang bandera, anu tambang pangerekna bangun katirisan misono kelebet . Ngintip tina saban daun samoja. Ngeteyep sapanjang pager.

Ah, isarah kalan-kalan sakadar isarah, Sinta mapalerkeun geter anu teu kabaca rusiahna. Tuluy ngimpleng-ngimpleng nu baris ngarongheap lebah panto pager. Meneran dinya pisan. Handapeun neon jalan. Manehna biasana ngajanteng heula. Meungkeut buuk panjangna. Nyekeskeun korek api, nyeungeut roko. Roko bodas. Mentol. Satutasna tilu kali nyerebungkeun haseup, nyurungkeun panto beusi. Sora nu ngageret manjang. Manehna ngalengkah. Kaos hideungna. Calana levisna. Ransel biruna. Tara ka mamana deui. Lempeng muru korsi ieu. Korsi nu kiwari karampa haneut. Lir haneut awak manehna. Peuting ieu mah. Geus diniatan mun geus katenjo rentang-rentang ringkangna manehna, Sinta arek mapag kaluar. Mangnyeungeutkeun rokona. Mangmukaeun panto pager. Arek dikaleng muru korsi. Arek nembongkeun kasono.

Paduduaan. Ukur paduduaan. Silih lawungkeun kalangkang nu dipaparinkeun ku bulan. Saban purnama. Mun paduduaan, Sinta apal, Manehna bakal ngamimitian murak ringkang nu kajuringkangkeun sabulan campleng. Sorana semu gumeleter bangun anu nyidem usum tiris. Haseup rokona nu langgeng nyerebung muput saban kekecapan. Tuluy ngalelebah naon anu keur diguntrengkeun daun kana daun. Ngimpleng-ngimpleng nu diharewoskeun angin. Saeusi pakarangan sok tuluy diwawaas caritana sewang-sewang. Cenah mah tihang bandera miceuceub tangkal samoja. Ari daun migeugeut taneuh. Bet kawas carita anu ngagambarkeun kahirupan. Tara bosen ngabandungan nu tuluy ngamalirkeun gerentes. Ti purnama ka purnama. Manehna salawasna ngasongkeun dunya nu anyar keur Sinta, ngasongkeun sagara jeung parahuna. Balayar. Lalayaran sapanjang peuting, sapanjang purnama..

“Sinta, Bulan tara jalir kana jangjina. Ngan mega kalan-kalan wangkedang memeh usumna.” kitu cek manehna dina geter sora anu sejen. Dina hiji peuting anu sejen tea. Dina teuteupna anu sejen.

Lima taun. Manehna ngiles. Musna. Taya iber atawa beja, estuning simpe. Da kitu carek duanana. Sinta ukur mulasara saban geter anu namper ku jempling. Api-api jempling, saestuna kasono motah ngajaul jadi pucuk-pucuk guligah nu ngaduruk kalbuna. Saban purnama sapanjang lima taun. Sinta ukur nepungan korsi nu molongpong. Dadana asa gorowong. Asa aya ajag nu nu ngagorogotan rohang-rohang dada. Tuluy babaung sapanjang waktu.

Sinta nyirian wanci ku angkrek pulas bungur. Sakadar nandaan mangsa. Satutasna manehna miang. Apan Sinta tuluy dikawinkeun ku kolotna. Kawas carita Siti Nurbaya. Dijodokeun. Teu kungsi amprok heula. Langsung pruk jatukrami. Sakadar tuhu ka sepuh. Taya bogoh atawa geugeut. Estuning taya geter. Teu burung geuning lungsur-langsar rumah tanggana. Kalan-kalan Sinta sok ngahelas mun nyanghareupan salakina. Enya. Salakina teu apaleun nu dipihukumna satemena ukur nyanghareupkeun beungeut. Sedeng atina apan salawasna mungkir ka Manehna. Asa jadi jelema hianat. Ucap jeung lampah ka salakina, pasalia jeung hate. Tapi apan cinta teu bisa dipaksakeun. Najan kitu, Sinta beuki tapis nyumputkeun nu nyangkaruk. Ngayonan anu mikanyaah. Najan kabagjaan ukur semu. Kahirupan lumangsung lir amis jeung maduna. Malah apan geus batian. Nenden. Geus dua taun Sinta jadi indung.

Salakina geus apaleun mun meneran purnama, Sinta sok menta mulang ka imah indungna. Geus rupa-rupa alesan. Najan salakina tara tatanya oge, tara tetelepek. Sinta ngarasa alesan perlu sangkan salakina ngarasa dihargaan, teu asa disapirakeun.

Ukur Indungna anu sok rada rewel mimitina mah. Dina taun-taun munggaran kawin kituna teh. Ari kadieukeuna mah bangun anu geus biasa. Tara owel. Paling menta incuna, Nenden, dibawa. Atuh jadi kawas ritual bulanan tungtungna mah, mulang ka imah indungna teh. Saban bulan purnama salakina leungiteun Sinta. Keur Sinta bulan purnama ukur keur manehna. Taya nu lian.

“Tos wengi, Neng. Mending di lebet geura. Urang tutup-tutupkeun nya. Nembe aya telpon ti ramana Nenden.” saurang wanoja tengah tuwuh. Ngarongheap. Neuteup nu anteng di juru pakarangan. Bet aya kolebat mangkarunyakeun mangsa aya nu mere isarah ku gideug anu laun. Gideug anu lebet ku katineung. Mugurkeun carita nu langgeng nganti lalakon. Gideug nu matak ngarengkog lengkah nu ngadeukeutan.
“Bilih lebet angin, Bibi mah. Mani nyecep kieu.” Bibi ngarapetkeun baju haneutna. Tuluy nyacampah angin.
“Antep we, Sumi. Kawas teu apal kana adatna. Pangmikeunkeun jeket anggur. Moal ngolesed bisi budakna hayang dipepende oge.” sora nu mairan ti jero imah. Indung Sinta.

Bi Sumi ngojengkang deui ka jero. Teu lila geus mawa jeket. Pek diasongkeun ka Sinta. Sinta nampanan. Jeket disimpen dina lahunan.

“Euleuh, mani ngebrak kieu.”

Bi Sumi tanggah. Bulan buleud. Belenong semu perak. Bentang-bentang kumariceup. Tingburicak.

“Asa emut nuju alit di lembur, Neng. Ngabungbang. Arameng sareng kalangkang di buruan. Tetembangan saruka bungah. Ah, ayeuna kari hirup dina panineungan. Panineungan mah ukur panineungan. Kabagjaan anu moal kasorang deui. Janten rus-ras ieu teh.”

Sinta mencrong Bi Sumi anu keur tatanggahan bari nangkeup harigu. Bi Sumi teh anu ngasuh Sinta ti bubudak. Nyaah jeung bela alahbatan ka anak sorangan. Ukur Bi Sumi nu apal kajadian Sinta jeung Manehna. Ukur Bi Sumi anu surti pangna angkrek bungur salawasna aya di juru pakarangan.

“Lima taun, Bi. Korsi ieu taya nu ngeusian.” Sinta ngagerendeng. Jeket ayeuna mah ditatangkeup. Bi Sumi kalah anteng api-api teu ngadenge anu hayang dipairan. Geus lawas hayang ngingetan Sinta, anu teuleum dina carita katineung. Bi Sumi kawas anu ngawahan. Antara panineungan sorangan, jeung kalakuan Sinta anu cek pangrasana mah micinta anu teu samistina. Bi Sumi hayang Sinta buleud ngambah rumah tangga. Ngubur mangsalawas.
“Lima taun, Bibi. Asa karek kamari. Asa geus ratusan taun. Ayeuna bakal cunduk. Tingali kembang mani mangkak kitu, Bi. Bungur siga anggur.” Sinta malikan deui ngeunaan waktu. Geus lain rusiah jang Bi Sumi mah. Taya rusiah anu disumputkeun.
“Bongan kalah ngangantos anu teu karuhan, nu liwat mah, Eneng, keun sina ngaliwat. Keur naon ngangantos, misono anu teu kudu dipisono. Apan Eneng tos sadrah dipasrahkeun ka nu milari. Kembang, Neng, masrahkeun diri kana seungit, warna mah mung pupulasan. Apan kucubung oge bungur.” cek Bi Sumi bari ngareret.
“Purnama ayeuna manehna bakal nedunan janjina, Bi. Bakal ngeusian korsi ieu deui.” Sinta rada kerung ngadenge ucapan Bi Sumi anu kawas nganaha-naha. Padahal salila ieu Bi Sumi tara ieuh baranggeureuh.
“Cek, Bibi mah. Teu aya gunana. Jarak sareng waktu sok ngarobih jalmi, Neng. Mudah-mudahan atuh Eneng ge tiasa robih.”
“Ari Bibi…” Sinta mencrong seukeut. Bi Sumi bet ngaraheutan hatena. “Nganganti lima taun. Nganganti kabagjaan. Pamohalan arek ngagilir.”

Bi Sumi malik neuteup nu mencrong. Teuteup deudeuh. Kagok asong pikirna. Teu hayang nejo Sinta mulang deui kana lalampahan mangsa lawas. Teu narima. Apan Bi Sumi oge anu milu mangaruhan indungna Sinta, lima taun katukang, sangkan gagancangan ngajodokeun sarta ngawinkeun Sinta. Malah mah api-api nyarita katitipan saur ku bapana Sinta nu harita gering parna. Pajar hayang nenjo Sinta lakirabi memeh nepi kana waktuna.

“Purnama ieu saksina, Bi. Asih anu nu pangasihna. Moal jalir kana pasini. Moal hianat kana rasa. Manehna bakal datang deui cara baheula. Di dieu, di korsi ieu. Carita nu pegat bakal tatan-tatan lumampah deui.” Sinta miceun beungeut kana bulan nu beuki luhur. Ningali teuteup Bi Sumi keur Sinta kalah ngaliarkeun deui teuteup nu aheng. Rabeng. Lain teuteup lebah peuting nu sejen tea. Ieu mah aheng jeung seukeut badis matapeso.
“Purnama, Neng. Jang Bibi. Asa nembrak keneh lalakon puluhan taun kapengker. Nuju ngabungbang sarukabungah. Namina oge di lembur. Purnama teh diantos pisan. Ngabungbang janten impian. Samemehna sarerea ngarereka naon anu bakal dilampahkeun handapeun bulan. Hiji purnama, harita pisan, Bibi keur tetembangan. Jol sora pestol tingjaledor. Teu kantos lami aya beja, bapa Bibi tiwas. Na atuh, breg teh gorombolan ngaraksuk lembur. Duka gorombolan duka tentara. Duka lamun garong. Bibi mah teu terang. Nu terang mah, harita sadaya bubar katawuran. Imah-imah diduruk. Bibi anu keur tetembangan kalah ngahuhuleng. Tuluy ceurik. Tagiwur. Ningali imah Bibi ngabebela. Indung Bibi oge teu kapuluk. Purnama ngaduruk sagalana, Neng. Purnama sakadar purnama. ” Bi Sumi laju ngaheruk. Laun ngawih Kembang Tanjung.
“Bibi mah ngarang!” Sinta rada tegeg. Najan kitu Sinta apal Bi Sumi can kungsi bohong. Ngan teu narima lamun purnama jadi isarah sedih, atawa tumpurna hirup jeung harepan. Tumpurna cinta. Keur Sinta purnama hartina Manehna. Taya nu lain.

Bi Sumi humariring. Ngalengis sorangan. Ngalengis keur dirina. Ngalengis keur Sinta. Taya deui kalimah anu bisa dikamalirkeun jang ngageuing Sinta.

“Cek Bibi mah, cekap Nenden janten korban Eneng ngeukeuweuk cinta nu sanes samistina. Apan Eneng harita ngahaja masihan nami eta ka putra Eneng. Naon lepatna pami kanyaah ditamplokeun ka Nenden.” Bi Sumi mungkas obrolan, sabada aya nu nyalukan ti jero imah.
” Bibi….!” Sinta nyereng. Jep jempe. Baeud lain bobohongan.

Bi Sumi nuluykeun humariring bari ngalengkah lungse ka jero imah.

Sinta. Bulan. Angkrek bungur. Langit tambah ngebrak. Pakarangan lir kalang sambuang jeung cahaya. Marakbak.

Laun aya mobil sedan ngarongheap. Eureun meneran panto pager.

Sinta curinghak. Gentak cengkat. Barang nenjo anu turun tina mobil. Nenjo rimbagna. Jeket murag tina tangkeupan. Jol lumpat muru nu anyar turun. Mapagkeun nu keur meungkeut buuk. Sora ngageret. Panto pager muka. Silih teuteup.

“Sinta!”

“Nenden!” jol gabrug wae Sinta ngagabrug anu anyar datang. Namplokkeun kasono ku rangkulan anu pageuh kawas nu hayang liket salalawasna.

Nenden, Manehna tea, ngusapan buuk Sinta. Ngantep anu pogot nangkeup raket. Dina mobil aya anu lampu jerona dicaangkeun aya dua budak buukna parirang nu katenjona kembar sarta saurang lalaki bule anu nyekel setir. Marerong anu silih gabrug.

“Sinta. Kumaha damang?” Nenden ngolesedkeun rangkulan. Neuteup Sinta anu masih geugeut teu bisa nyarita.
“Sinta. Itu kenalkeun. Oleh-oleh ti Amerika.” Nenden semu heureuy.
“Saha, Nen?” Sinta ngarenjag. Mencrong Nenden. Mencrong mobil. Bulak-balik. Cangcaya mekar dina panonna.
“Ari Sinta. Caroge sareng buah hati atuh. Sinta tos kagungan putra?” Nenden seuri nenjo rindat Sinta anu bangun reuwas. Rampang-reumpeung.
“Nen!”Sinta undur-unduran. Tutunjuk ka Nenden anu katenjona hemeng ku kalakuan Sinta.
“Sinta, ku naon?” Nenden ngadeukeutan anu mimiti nyegruk.

Sinta teu nembal. Lumpat muru imah bari hujan cimata. Teu malire Nenden anu ngahuleng lebah pager. Nenden ngarenghap panjang. Cumalimba. Nyusut nu rembes. Masang imut. Malik deui kana mobil. Cacarita ka salakina. Geblus kana mobil. Mobil laju lalaunan ninggalkeun pakarangan. Bulan. Jeung Angkrek bungur.

Sora jam salendro di jero imah heubeul pulas bodas ngelentrung sapuluh kali. Bangun marengan Sinta nu ngagukguk kanyenyerian di hiji kamar. Nganti lima taun saukur, manahoreng saukur nganti matapeso nubles tatu. Nyuuh siraheun budakna anu tibra dina ranjang. Nenden. Nenden anu sejen.

Bi Sumi humariring keneh bari meundeut-meundeutkeun jandela. Sora jam ngahontal pakarangan. Bangun hayang ngelentrung ka alak paul. Hayang ngajaul purnama.

Purnama peuting katiga. Tengah taun. Jam sapuluh peuting. Aya nu mugur katebak angin. Carita cinta nu mikung muguran. Bungur. ***

Masih keneh karasa hikmah Romadlon anu dina eta bulan urang sadaya ngalaksanakeun ibadah shaum sabulan campleng. Hikmah dina bulan Ramadlon anu masih keneh karasa ku urang lantaran urang diingetan ku kalimah TAUHID anu ti wengi keneh tos dibacakeun kalawan khusyu.

Hubungan antara ibadah shaum jeung kalimah TAUHID dikaitkeun kana katakwaan, anu jadi tujuan tina eta ibadah. Tatapakan katakwaan teu aya lain kajaba kalimah TAUHID. Nyaeta ucapan “Lailäha illallah” anu hartina “teu aya deui anu wajib diibadahan kajaba ngan Allah wungkul”. Salian ti Allah SWT, haram hukumna ku urang diibadahan atawa disembah. Katakwaan mustahil bisa ngabukti dina kahirupan urang lamun teu aya dasar TAUHID.

Para ‘aidin rawuh ‘aidat rohamkumullah!

TAUHID anu bisa jadi dasar katakwaan, tur katakwaan anu bias nganteurkeun kana kahirupan manusa anu pinuh ku pirang-pirang rohmat katut kasalametan. Jadi lamun urang hayang salamet di dunya kiwari, pinuh ku barokah katut rohmat Allah, mangka teu aya deui carana kajaba kudu ngabuktikeun TAUHID dina kahirupan urang. Boh pribadi, kulawarga, komo nagara. Kalinah TAUHID “la iläha illalla” kakara bisa nganteurkeun kana kasalametan hirup lamun geus dilarapkeun dina kahirupan kalawan nyata.

Haram pikeun urang anu geus ngacapkeun “la iläha illallah” pikeun sumembah ka mahluk jeung sajabana. Anu aya jeung anu kudu aya ngan nyembah ka Allah wungkul.

Ari maksud nyembah, eta lain ukur sujud, ruku, tasyahud wungkul, jiga anu ku urang sadaya dilakonan dina solat. Tapi buah tina kecap nyembah, nyaeta TO’AT, PATUH, TUMARIMA, SATIA.

Nyembah ngan ka Allah hartina siap pikeun ta’at, patuh, satia ngan ka Allah wungkul. Ta’at kana sagala parentah Allah pikeun ngaslaksanakeunana. Patuh kana sagala aturan Allah, moal rek patuh kana sagala aturan anu jolna lain ti Allah. Narima kana sagala kaputusan Allah, rek pait jeung peuhuerna, puguhning aria nu amis mah. Sakumaha diuningakeun ku Allah dina surat An-Nisa ayat 65, anu unggelna:
“Demi kalawan robb anjeun, maranehna can sampurna imanna kajaba mun maranehna geus ngajadikeun anjeun (Muhammad) minangka hakim dina urusan maranehna, anu ku maranehna diparebutkeun, tur maranehna tumarima kana sagala kaputusan anjeun”.

Para ‘aidin rawuh ‘aidat Rahimakumullah!

Teu aya alesan pikeun jalma anu mu-min anu parantos ngucapkeun “Laa Ilaaha Illal Lahu” kajaba kudu tunduk tur narima kana sagala kaputusan ti Allah katut ti Rasul-Na. dina kecap sejen, teu aya hartina ngucapkeun “Laa Ilaaha Illal Lahu” sok sanajan rebuan kali, mun teu ngajadikeun Al-Qur’an katut sunnah Rasul minangka hukum pikeun ngahukuman kahirupan dirina. Jadi kasampurnaan iman hiji jalma, eta ditangtukeun lain ku cara “Laa Ilaaha Illal Lahu” wungkul, tapi ku ayana kasiapan pikeun narima kana hukum Allah. Nyakitu deui dina surat Al-Ahzab ayat 36 Allah ngadawuh, anu unggelna:
“Teu pantes pikeun jalma mu-min, awewe atawa lalaki, dimana Allah jeung Rasul-Na geus nagngtukeun hiji perkara, maranehna masih keneh rek milih hukum anu sejen pikeun ngahukuman urusan maranehna. Sing saha jalma anu ngabantah ka Allah jeung ka Rasul-Na, mangka eta jalma geus bener-bener sasar kalawan pohara jauhna.

Para ‘aidin rawuh ‘aidat Rahimakumullah!

Aya hiji riwayat ngeunaan bangsa atawa rayat anu geus sieun ku Allah, nepi ka manehna bias hirup tenang, aman jeung sejahtera. Pang-pangna teu wani ngalakukeun kamungkaran. Ceuk paribasa, negeri anu bangsana geus sieun ku Allah mah “sepi paling towong rampog”. Umar bin Khattab, nalika jadi presiden, anjeunna ngahaja ngalang-lang ka satiap desa seja nganyahokeun akhlaq bangsana. Ari anu diuji ku anjeunna lain pajabat atawa budak sakolaan. Tapi hiji budak angon.

Umar bin Khattab nanya ka eta budak, malah maksa sangkan eta budak angon teh bisa ngajual angonanana. Nalika eta budak dipaksa ku Umar sangkan ngajual hiji domba, eta budak angon ngajawab, “Apan Allah mah Maha Uninga” Maksudna, sok sanajan nu bogana teu ningalieun ka manehna lamun tea mah manenhna ngajual domba, Allah mah pasti uninga. Harita keneh Umar ngucapkeun Syukur, bungah boga rahayat akhlakna hade. Nepi ka teu wani curang, padahal dipaksa sangkan curang. Naon sababna eta budak teu wani curang, margi eta budak geus “Sieun ku Allah”.

Jadi, urusan kamungkaran lain urusan gawe, tapi urusan iman. Mun bangsa geus leungiteun kaimanan, pasti bakal migawe mungkar. Sawangsulna, mun geus bener imana, sieun ku Allah, sok sanajan dipaksa moal mungkin ngalakukleun doraka. Dina jaman Umar Bin Khottob, eta lain teu aya paokeun, lain teu aya kasempatan pikeun maok. Ngan teu aya nu rek maokna. Hartina, lain teu aya manusa, ngan manusana geus bener jeung geus sieun ngan ku Allah wungkul. Diurang mah tong boroning di paksa, malah hideng sorangan kana maok teh.

Para ‘aidin Rawuh ‘aidat Rohimakumullah!

Jalaran kitu, ka pamarentah anu keur marentah, ka pamimpin anu keur mingpin, boh pamingpin nu pangluhurna, nyaeta presiden, dugi ka panghandapna, ketua RT, kalebet oge pamingpin rumah tangga, mun hayang leungit kamungkaran, heulakeun bangsa dididik ku kaimanan. Ulah di didik ku kamusyrikan. Memang bangsa Indonesia teh geus lila teuing meunang didikan moral, lain pendididkan moral agama. Ajaran Islam teu dijadikeun dasar pendidikan akhlak, padahal moal aya deui pendidikan moral anu leuwih hade salian ti Islam. Sakali deui ka urang, jeung ka pamarentah, mun hayang akhlak bangsa alus, berantas pendidikan kamusyrikan, tanjeurkeun pendidikan akhlak anu dumasar kana agama Islam.

Mugia Allah maparinan pituduh ka urang sadayana. AMIEN.

Sari Khutbah Idul Fitri1431H di Perumnas Jatihurip Sumedang

Hayu urang berjamaah
kalakuan ahli sunah
masjid teh tempat ibadah
nu dimulyakeun ku Allah

Sanajan iman diukir
laun-laun jadi kafir
mangka hade geura mikir
enggalkeun ka Allah zikir

Dina kapal teh euy, keur ngarariung dina kapal laut, na ari gejebur teh aya jelema nu tigejebur ka laut tina kapal. Euweuh nu nulungan, da euweuh nu bisaeun ngojay.

"Itu tulungan … itu tulungan", aya nu ngagorowok. Tapi da euweuh nu bisaeun.

Harita keneh aya aki-aki saurang. Ganjeleg, kerewek.

"Tewak, waduh", ceuk sarerea, "alungan tambang, alungan tambang". Dialungan tambang, ditewak, naek kaluhur kabawa.

Di luhur pada muji ka aki-aki. "Waduh terima kasih." "Bener-bener aki mah jiwa pahlawan, lamun teu ditulungan ku aki mah cilaka." Eta diparuji kitu teh, dipalotret, si aki-aki kalah gegebes. "Cicing-cicing ngajedog, lain nuhun-nuhun. Saha tadi nu nyuntrungkeun aing."

Sihoreng lain nulungan, aya nu ngajongklokkeun. Haduh.

Wkkk.

Ieu mah, kacaritakeun dina obrolan di padamelan, dunungan nyarioskeun pangalamana dipeuseul di tukang peuseul nu dituduhkeun ku sobatna. Asa ngareunah cenah dipeuseul di dinya teh, malah ceuk beja mah sagala bisa, sanes wungkul meuseul biasa, tapi oge ngalandongan nu tatu tulang jeung sabangsana.

Saba’dana dipeuseul, bari amitan anjeuna maparin amplop tawis nuhun bari ngucap, “nuhun nya kang, ieu mah hatur lumayan kanggo sesepeun.” Na da eta mah si akang tukang meuselna nempas ku kalimah, “duh sami-sami pa, ditampi yeuh kaleresan enya peryogi kanggo sesepeun."

Geuning eta mah, teu lila ti harita si akang tukang peuseul tea ngaborong roko sajumlah duit nu diamanatan ti pasena.

Hah.

Alamatna di handap ieu:
http://tarjamah.sabilulungan.org/

Upami lebet ka eta situs, urang bakal tiasa nerjemahkan artikel hiji situs dina browser-browser, samisal situs PR, Tempo, jeung sajabana. Tiasa oge urang langsung lebet ka alamat URL nu dituju, contona mun hoyong narjamahkeun URL http://www.pikiran-rakyat.com/ maka nyeratkeunana kieu:
http://tarjamah.sabilulungan.org/loka.php?article=http://pikiran-rakyat.com

Anapon upami LTIS ieu bade difungsikeun janten kamus Indonesia – Sunda, misalna bade narjamahkeun “saya bisa bahasa sunda”, maka URL-na:
http://tarjamah.sabilulungan.org/teks.php?article=saya bisa bahasa sunda

,p>Pokona mah asik lah keur nu diajar atanapi kanggo babandingan

Nuhun kang Dian